Wat is de essentie van het leven?
We zitten met acht man aan het strand, bezig met een blogworkshop. Af en toe komt het zonnetje lekker door. Tijdens de lunch hebben we het over rouw. Rouwen, verdriet, de duistere kant van het leven. Zonder licht geen duisternis, zonder wit geen zwart. Het hoort onlosmakelijk bij het leven. Waarom is het dan zo moeilijk te accepteren?
Zelf ben ik jaren en jaren bezig geweest met de vraag: hoe word ik gelukkig? Pas de laatste jaren, of eigenlijk het laatste jaar, realiseer ik me dat een leven met alléén geluk niet mogelijk is, misschien zelfs heel erg saai is. Ik realiseer me steeds meer dat het gaat om het geven van een plekje aan de duistere kanten van het leven, het accepteren van wat is. Zou het leven niet heel saai zijn als er alleen licht, alleen wit was? Zorgen niet juist alle kleurschakeringen van licht naar donker voor het spannende, voor de variatie?
Zo las ik ooit in het boek Anam Cara dat het leven is als een ruimte met kaarslicht. Het kaarslicht geeft een bepaald gevoel en ervaring aan de werkelijkheid. Je kunt genieten van licht en donker. Door het licht zie je het een en ander, maar een deel ligt verscholen in de schaduw. Ben je echter continu bezig om de essentie te vatten, dan is het alsof je het tl-licht aan doet en ook nog met een lamp in de hoekjes schijnt. Resultaat? Je bent niet alleen de essentie die je zocht kwijt, ook de gezelligheid is verdwenen.
De essentie van het leven is dus niet te bevatten door alles te analyseren en alles in het licht te zetten, door alleen geluk na te streven. De essentie zit in het leven van het leven met al zijn ups en downs, zijn mooie en minder mooie dingen. En daarbij is acceptatie essentieel.
Geef een reactie