Wegzakkend in het eindeloze water
Uitkijkend over de zee voel ik het water tegen mijn benen aanklotsen. Terwijl het water terugstroomt, lijkt het me mee te willen trekken terwijl het tegelijkertijd het zand onder mijn voeten meesleept. Terwijl mijn voeten steeds verder wegzakken, hoor ik de klik van de camera, samen met het aanzwellen en wegvallen van de golven. Ik kijk uit over het eindeloze water dat via een scherpe rand gescheiden is van de lucht. Donker- en lichtblauw steken tegen elkaar af, met een klein wit stipje aan de horizon. Een zeilschip? Met een gevoel van vrede laat ik het beeld op me inwerken, als een grote meeuw aan komt vliegen, blijft hangen in de lucht en dan op het gele bord gaat zitten, dat op een roestige paal uitsteekt boven het water.
Geef een reactie